گالری تصاویر "امیر بهروزی"

         
عکس
نام :   تنهای تنهای تنها (امتیاز : 11)
عکاس :   امیر بهروزی (امتیاز : 236)
نوع دوربین :   Canon
مدل دوربین :   Canon EOS 600D
نوع لنز :   Canon
مدل لنز :   Canon EF 24-105 f/4 L IS USM
نظرات :   10
بازدیدها :   716
تاریخ ارسال :   ۱۹ بهمن ۱۳۹۲
علاقه‌مندی‌ها :   2
دسته‌بندی سايت :   انتزاعی , منظره
توضیحات عکاس

"۱۶:۵۳ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (9) | امتیاز (3) | نیما مقیمی (6527)

عکاسی انتزاعی (Abstraction photography) : " اساسا انتزاع در عکاسی به دو شیوه تجربه شده است : اغراق در یک ویژگی خاص ( مثل فرم یا بافت موضوع ) و استفاده از نماهای بسیار نزدیک ، اعوجاج ، جلوه های نورپردازی و غیره برای تغییر شکل موضوع ، به طوری که قابل تشخیص نبوده و انتزاعی گردد "
استعاره (Metaphor) : " استعاره در زبان آرایه ادبی است که اغلب اشاره به قیاسی شاعرانه میان دو چیز دارد ، یعنی به جای یکی از آنها دیگری به کار برده می شود " [ کلمه انگلیسی Metaphor در کتاب اشتباهاً Metaphore تایپ شده است ]

در این عکس هر دو تعریف به شیوه مناسبی وجود دارد اول انتزاعی دیدن موضوع به واسطه تصویر ابر در آب که به اشتباه بیننده را به این فکر می اندازد که عکاس تصویر را چرخانده ، و استعاره از ابر که در حقیقت شاعر تنهایی و یکه بودن خود را در ابر دیده البته این مهم در این عکس کمی به عنوان اتکا می کند .

عکستان من را به یاد کارهای هری کالاهان و مقاله خوب کیارنگ علایی در باره او انداخت لینک آن در زیر :

سبکی تحمل نا‌پذیر کالاهان - وبلاگ کیارنگ اعلایی

تعاریف عیناً از کتاب " کلمات عکاسی" نوشته ژیل مورا و ترجمه آقایان حسن خوبدل و کریم متقی نقل شده است خواندن این کتاب برای همه عکاسان حاضر در این گالری و در هر سطحی مفید خواهد بود .

"۱۶:۵۳ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (1) | امتیاز (0) | امیر بهروزی (236)

آقای مقیمی واقعا جالب و پرمحتوا بود نقدتون استفاده کردم

"۱۶:۵۳ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (2) | امتیاز (0) | امیر بهروزی (236)

دقیقا درست میگید هنگام ثبت عکی هر دو تعریف مد نظرم بود ولی بیشتر تاکیدم روی مورد دوم بوده که باهاتون موافقم که به عنوان اتکا داره
ممنون از نگاه دقیقتون
"۱۸:۰۳ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (2) | امتیاز (3) | مسعود(محمد حسین) ثبوتی (5622)

...
بسیار زیبا
یک انتزاع عالی
"خاکستری"
توضیحات کاملی نوشتند جناب مقیمی و ممنون از معرفی کتاب.
و تشکر از صاحب اثر.
موفق باشید.

"۱۸:۰۳ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (0) | امتیاز (0) | امیر بهروزی (236)

ممنون از شما آقای ثبوتی عزیز
"۲۰:۰۸ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (0) | امتیاز (2) | امین مهدوی (1005)

درود
انتزاعی ساختار شکنانه که ذهن را درگیر میکند
سپاس از جناب مقیمی برای توضیحاتشان و همچنین از آقای بهروزی به خاطر این اثر زیبا

"۲۰:۰۸ ۲۰ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (1) | امتیاز (0) | امیر بهروزی (236)

ممنون از شما
"۱۸:۰۴ ۲۱ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (5) | امتیاز (3) | شادی آفرین آرش (7742)

بابک احمدی در کتاب از نشانه های تصویری تا متن در بخشی با عنوانِ معنای سوم می نویسد:
رولان بارت معتقد بود که عکس یا تصویر عکاسی دقیقتر و کاملتر از انواع دیگر تصویر منش "چند معنایی" خود را آشکار می کند، هر عکس زنجیره ای از دلالت های معنایی ست، انگار هر معنا راه را بر معنای دیگر می گشاید، و عکس چون به تنهایی در نظر گرفته شود، امکانِ معناهاست، نه یک معنای ویژه.
رولان بارت در مقاله ی " سومین معنا" سه درجه از معنا را بررسی کرده ست:به نظرِ او نخستین درجه ی معنا، ارائه اطلاعات است،یعنی ارائه ی معنایی که نشانه شناسی بررسی ان را وظیفه ی خود می داند،دومین درجه ی معنایی نمادین می آفریند، در حد دلالتگری ست که با علوم نشانه شناسیک یعنی، روانکاری، اقتصاد و نمایش شناسی، دانسته می شود، در سومین درجه، یا سومین معنا که بارت آن را معنای "بی حس یا کند" نامیده ست، با افزونه ای از معانی رویا رو می شویم، که در حد دو درجه پیش نمی گنجد، این درجه "فزونی معنا" را دشوار می توان تعریف کرد.


سادگی و صراحتِ این عکس اگرچه در نظرِ نخستین، و با نظر به عنوانِ عکس، امری ملموس و آشکاراست، اما از لایه های درونی دیگری علاوه بر آن عنوان بندی برخوردارست، نخست اینکه این یک تصویرِ سیاه و سفیدست، انتزاعیست از جهان، موردِ دیگری که می توان به آن اشاره کرد، نوعی اتفاق غیر معمول ایست که در این عکس افتاده ست و این اتفاق تصویر را از مرزِ واقعیت خارج می کند، ما زمین را بالا می بینیم و آسمان را پایین، این اولین اتفاقِ معنایی در این عکس ست، اتفاقی که به سب یک انعکاس، هم واقعی و هم فرا واقعی ست ، سوم برخورد با نشانه هاست در عکس ، برخورد با ابر، زمین، آب و ارتباطات فراوانی که این نشانه در جوار هم می توانند با هم بگیرند، هر مخاطب ممکن ست در مواجهه با این عکس، معنای متفاوتی نسبت به مخاطب دیگری برداشت داشته باشد، می تواند قطعه شعر، قصیده یا جمله ای به ذهن اش خطور کند که باز هم این می تواند در قیاس با دیگر مخاطبان متفاوت باشد.
سخن را کوتاه می کنم...
رسیدن به نگاهِ ساده، تحسین برانگیزست، نگاهی که از هیچ ها، همه چیز می سازد، نگاهی عمیق و درونی به پیرامون اما دلپذیر و ملموس، حال با "عنوان بندی " یا "نوعِ عنوان بندی" تمام این "فزونی معنا" را داریم از مخاطب می گیریم، و مخاطب را یکراست به سراغِ معنای "تنهایی" می فرستیم، مخاطب را میبندیم به عنوان و محصور می کنیم، نه اینکه این تنها برای عکسِ شما باشد، در بسیاری از موارد( حتی خودِ من) این قساوت را نسبت به عکس به خرج می دهیم، و عکس را تا حد "تک معنایی" نزول می دهیم. می توانیم، عناوینِ استعاری تر و کنایی تری را برای این نوع عکسها انتخاب کنیم، عناوینی که همچون خود عکس تفسیر پذیر باشد، و چند معنایی.
آنچه که گفتم نه تنها در مورد این عکس و عکاس، بلکه در مورد همه ی ما صدق می کند. که البته در گالری های عکس، گاه اجتناب ناپذیرست.
"۲۳:۰۰ ۲۱ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (0) | امتیاز (0) | امیر بهروزی (236)

پر بی راه نمیگید
ممنون از مطلبه پر محتواتون
"۰۱:۰۴ ۲۲ بهمن ۱۳۹۲" | مفید (1) | امتیاز (0) | امیر بهروزی (236)

یه توضیح کوچیک بدم و اون اینکه قسمت بالای عکس زمین نیست بلکه آب یخ زده هست